Kuşlar
Halis Arlıoğlu

  Sayı: 90 - Ekim / Aral?k 2016

Tweetle

“Günün çözdüğü bağdan, sökülüp gitti kuşlar.

Gökte gerilen ağdan, dökülüp gitti kuşlar.

Dağları duman sardı, seçilmez oldu ardı.

Dağ başlarını yardı, dökülüp gitti kuşlar.”

       Uçarlar katar katar, nerede mekân tutar?

       Dönüp ardına bakar, dağları aştı kuşlar.

       Yâre selâm söylenir, pınarda, gölde eğlenir.

       Leziz etleri yenir, gurbete düştü kuşlar.

Dosta vedâ ederler, ilden ile giderler.

Kim bilir neler derler? Yâre kavuştu kuşlar.

Öterler yanık yanık, uçar yüceden uyanık.

Gurbet hasrete yanık,  gelip geçer o kuşlar.

       Hayâl meyâl düşleri, ne hazin ötüşleri.

       Terk edilmiş eşleri, sılaya varır bu kuşlar.

       Süzülür kanatları, türlü çeşitli adları.

       Nerdedir evlâtları? Yuvadan uçan kuşlar.

Uçar yüce dağlardan, geçer bahçe bağlardan.

Anlar hasta sağlardan, bakarak geçti kuşlar.

Öterler hazin hazin, varılan ülke bizim.

Uçup giderler güzün, yaramı deşti kuşlar.

       Bulutla yarışırlar,  dostlara kavuşurlar.

       Küs ile barışırlar, yâre haberci kuşlar.

       Yıldıza aya bakar, dertliye dertler katar.

       Karada denizde yatar, garibe yoldaş kuşlar.

Kuşlar benim haldeşim, yitirdim nerde eşim?

Onlarsız zordur işim, yaramı deşti kuşlar.

Gurbete yolu düştü, o yüce dağları aştı.

Belki yâre kavuştu, yüreği yaralı kuşlar.

       Sızlar gönlümün teli, dertli başım elemli.

       Gözleri her dem nemli, garip bakışlı kuşlar.

       Süzülür turnam gökte, ayrılık var yürekte.

       Uçar gider yüksekte, kanadı nakışlı kuşlar. 

(İlk beyit, merhum N. Topçu’nun, onun şiirine nazire yazdım.)