Pusat
Menderes Çınaroğlu

  Sayı: 73 - Temmuz / Eylül 2012

Tweetle

Korkak bir yaraya sürülecek merhemler taşımadım yanımda.

Hiçbir acıyı başına kakmadım kalbimin.

Devşirilmiş sevgilerde tükürükten umutlar arayan

Ecnebi hayallerin peşinde her defasında yeniden kurmadım  gönlümün inşasını.

Yandım, çok büyük ateşlerin ortasında,

Ateşlerin yanışına şahit tuttum kendimi.

Ölüm, avuçlarımda yeşerdi benim.

Görsen, nasıl da yürürdüm kılıçtan keskin bir sıratın  üzerinde,

Alevler su dökerdi ardımdan;

"Köroğlu işte!" diyordu ardımdan bir söz,

Yaraşmazdı elbet, bir Çınara kar dururken korda tutuşmak!..

Mermerden bir göğün altında

Suları kovaladım ilkin

Küheylânlar kuşandım cenk meydanlarında

Pusatları bilenmiş ordular karşısında

Gözlerime korkusuzluğu çizdim mavi bir ölümün arefesinde

“pusat” diyecektim kendime,

Kılıçlara kabza olsun adım

Sakalları yeni bitmiş civan bir gençlik bıraktım

Buğulu sabahlarda

Şerh düştüm bu şehre

Şer düştüm hayrı dokunmayan şiire

Keskin kayaları bakışlarıyla parçalayan

Süvarilerin üzerine sürdüm kendimi

Koptum, ansızın bastıran yıldırımların içinde

Yedi düvele aşk düşürdüm bulut bulut

Sağ elimde Zülfikârları tuttum geçtiğim her çağda

Her bir sırrımı, biten her bir teline emanet ettim sakallarımın

Kime bir sevda yüklenmişsem,

Sevdamın kendisi yaptım çilemi

Gecesinden şavkını esirgeyen illeri yurt edinmedim kendime

Kalbimin geri kalmış iklimlerinden

Göçebe iki damla kan düşürdüm yerleşik huylarıma

Köklerinden ulular bitiren,

Fidanlar diktim gönlümün çöllerine

Ben pusat,

Beni anlama kayıp zamanlarda

Kendini boğazlayan şehirler gördüm

Sokaklarında geniz yakan adam kokuları taşıyan her biri

Kördüğüm oluşuna şahit oldum denizlerin

Bıçak gibi kesen dalgalarla boğuşuyordu Nuh

Koştu, nerde bir tufan varsa yeryüzünün bütün gemilerine

Şehirler yıkılıyordu göklerin üstüne

Demirden dağları eriten destanlar çalınırken kulağıma

“Zülkarneyn!” dedim:

Ben, Pusat