Dem bu dem
Ekrem Yılmaz

  Sayı: 83 - Ocak / Mart 2015

Tweetle

Seherde gül yaprağı; inci, şebnem üstünde

Damla bulur toprağı, dünyaya küstüğünde...

Bülbül tadar şebnemi, kanar gülün elinden...

Artık sil gözden nemi, âşık anlar dilinden.

Bülbülün yerine şimdi, şebnemi ben tadarım

Hüzne de daldığımda, gördüm: "Nokta" kadarım.

Bülbül gitmiş, gül bitmiş; kenarında hayatın...

İhânet aşkı itmiş; terekesinden atın.

Yaşamak haram oldu: Uçmuş vicdan ve insâf,

Dostumla aram oldu: Bulduğum duygu en saf!

Kalmamış arzu bende; alınmış ve silinmiş;

Bir tek istek sulasam: Nefsim, lif lif dilinmiş!

“Cân”a kasteden pusar: Kafesten onu alır!

Gül kurur, bülbül susar; bahçe hepten boşalır.

Son emanetiymiş bu: En mukaddesinden hem...

Onu da cenkte vermiş; “Allah bir” de! Dem, bu dem!!!