Tanrılarla insan
Ahmet Çelebi

  Sayı: 89 - Temmuz / Eylül 2016

Tweetle

Kul olmuş insanlar tanıdık kendi gölgesine

Zifiri karanlığın hikâyesinden zehir içmiş

Yangınlarda uçan pervaneye uymuşluğun

Ve korkusuzluğun ve ahmaklığın…

Tanrı olmuşları gördük, dil uzatmışları,

Boy uzatmışları semaya, semaya

Venüs’ün kullarını mitolojik deryalarda,

Ölenlerden ölümsüz kullar doğuşunu

Ve ölümlü tanrıları,

Öldürürken kul, kul

Kubbesi yarılır tanrılar çağının

Ve yankı, yankı o ses; TEK VE EBED

Nisan sabahlarından ışık tutar ve

Haykırır kullar çağının yetim çocuğu

Tanrılar çağına, ölümsüz kulluğu…

2

Ey kullar çağına geç kalmayan genç!

Henüz yolun başındasın, biraz iğrenç

Biraz ağzı bozuk, kuralcılar bozarak yasaları

Kulsuz tanrıları öldürüp, tanrısız kullar diriltecekler

Zor olacak kurallar kolayken sana…

Irmakların akacak cennetin ortasından

Meğer ateş yüklenmiş afroditin kızları

Meğer rüyalardan tecavüze uğramış hayatın

Doğumundan korktuğun merhamet

Ölümünden korktuğun aşka karşı

Sana seçmek düştü kutsalını

Ve yaşatmak

Genç adam,

Kulları öldürüp kanlarından tanrılar

Dikildi, asra meydan okuyan şeytan dağına

Zeus da öldü tarihin-kutsal ruh- meydanında

Meryem’i anlatacaklar utanacaksın,

Kul olduğundan

Çanlar çalacak dalgalı denizlerinde

Kaptanları da tanrı yapacaklar Kızıldeniz yarığında

Boğulmuşların tanrılar, doğanların

Tanrılar olduğunu anla genç adam.

Ölen tanrıları, öldüren kullar doğduğunda

Güvercinler indirir müjde baharlarını,

Asrın dimağına resim çizer örümcek

Geç kalmadan gel kullar çağına

Yıkarak tanrılar dünyasını…