Son fırtına
Mehmet Koçyiğit

  Sayı: 80 - Nisan / Haziran 2014

Tweetle

Gökler çatırdadı bir gün

Delibozuk rüzgârlar

Toz, toprak, taş, yaprak,

Gazap dolu bulutlar

İnleyen bir yel esti

Sanki acı feryatlar

Ardı sıra sel geldi

Gözyaşından damlalar

Gören gözler sandı ki

Gökten indi ordular

Bir hışımla gürleyip

Hem yakıp, hem yıktılar

Ardı gelmez bir öfke

Yekpare bir hınçtılar

İnsanlar toptan şaşkın

Sağa sola kaçtılar

Yankılandı bir yanda

Gök kubbede çığlıklar:

“Ne oluyor ki buna?

Neden kızıl bulutlar?

Bu öfke karşısında

İnsanoğlu ne yapar?”

Bir tek dağlar direndi

Gökyüzünden yağana

İnsanlar anlamadan

Dinmedi bu fırtına

Bir ses geldi derinden

Hem de ne biçim bir ses

Ses teli şimşeklerden

Gök gürültüsü nefes:

“Dinleyin tüm varlıklar

İşte gururlu insan

Yaptığı tüm binalar

Artık yer ile yeksan.

O ilâhî düzeni

Kendi eliyle bozdu

Çocuk yaşlı demedi,

Kan kusturdu, kudurdu.

Bizden evvel kendini

Öldürmeye doymadı

Yapılan ikazları

İnadına duymadı.

Bir yetimin gözyaşı

Son bardağı doldurdu

Bunca mazlumun ahı

Fırtınayı doğurdu.”

Hey gidi mağrur insan

Ten cana, dünya sana kafesti,

Aslında varın yoğun

Aldığın bir nefesti

Sen kendini tanrı sandın

İşte yerinde yeller esti…