Ady; Sen, Ben, O...
Arzu Candevir Çakır

  Sayı: 57 - Temmuz / Eylül 2007

Tweetle

Herkes gibi umutla ağladılar dünyaya ilk gözlerini açtıklarında, ne çiçekler ektiler, ne fidanlar salıp, büyüttüler yüreklerinde… Sevdalarından sıcak yürekleri vardı onların, yıldızlardan parlak gözleri… Işıltılı gülüşlerinin altında, sağanakları oldu hep gözlerinde… Anlaşılmayı da, işin garibi beklemiyorlardı ama yine de “bir gün, belki bir gün” diyebiliyorlardı, kendilerince kendilerine…
Kendilerine aykırı düşseler bile hep kendileri oldular; yaraları acı verse de, hiç utanmadan…
Onlara sahneyi vermiş diğerleri onların oyunculuk gücünü görme yarışında, onlar ise; alkış alma telâşında… Töreydi, fedakârlıklardı vurdular kendilerini acımazsız yaşama… Koklamaya kıyamayan, canı yanınca canı yanan analar babalar bile, onun için oldu en zorlu bir aşama.
Böylece ortaladılar hayatlarında hiç bitmeyecek sonsuz kargaşayı ve hiç beklemeyecekleri anlaşılmayı.
Roller çoktan dağıtılmış, replikler ezberlenmiş, sahne tasarımı mükemmel yapılmış. Başrolde; sen, ben, o…Fark eder mi ki?
Ve! Sahne!
Perdeler iner!
Sahne ışıklarının loş aydınlığında harikalar diyarından gelmiş farklı bir biçim, muhteşemler.
Oyuncular tek tek replikleri unutarak da olsa, seyirciler arasında oyunu terk edip gidenler de olsa, doğaçlama ile idare ederek, sahne onların içine, onlar sahnenin içine işlemiş gibi idare ederler.
Başrol oyuncusu, oyunun sonunda tek replikte takılır durur… Kıvrım, kıvrım kıvranır diğer ama yine de diğer repliğe geçemez… Sanki dili dönmez veya konuşmayı bilmezmiş gibi. Ve oyun biter… Selâmlarını verirler her zaman ki sessizlikleriyle…
Perde iner… Seyircilerin kimi ayakta, kimi oturarak alkış tutar; sonu gelmeyen ama sonu sandıkları oyunu hüzünlü bir coşkuyla…
Bu sahnede…
Başrol oyuncusu siz; ya repliğiniz?..