Din baronları
Halis Arlıoğlu

  Sayı: 130 - Ekim / Aralık 2026

Tweetle

Hemen belirteyim ki, bu ifade benim değil, merhum Mehmet Şevket Eygi Bey’e aittir. 

Naçizane bu kelimeyi yazmamın sebebi son yıllarda bir takım mürşit, mürid ve din adamı kisveli (görünümlü) insanımızın dinî duygularını sömürmeleri ve onları istismar etmeleridir. Onun için merhum Mehmet Şevket Eygi bu kesimle büyük bir mücadeleye girmişti. Ben ise şimdiye kadar temas edildiğini görmediğim ve bilmediğim bu konunun nasıl zuhur ettiğini, kimlerin, hangi zihniyetin ve ideolojinin sebep olduğu, halkımızı ise bunlara neden ve niçin mahkûm ve mecbur edildiği konusunu anlatmak istiyorum. 

Maksadım meşhur deyimle (tereciye tere satmak değil). Yani olayları bilenlere karşı bilgiçlik taslamak istemiyorum. Ebu Davud ve Tirmizî hadisinin ifadesine göre: Bilgisini ketmeden (saklayanlar) şeytanın ateşten gem vurduğu kimselerdir. Bu açıdan bilenler bildiği bu hazin ve zulüm kokan olaylar karşısında tepkisiz kalamayarak bilmeyenlere anlatmalıdırlar. 

Özellikle son günlerde medya ve halkın gündemini meşgul eden Kuriş ve Furkan Vakfı gibi din bezirgânlarının mantar gibi üreyip milletin başına belâ olmalarıdır. 

Bazı beyinsizlerin gerçeği görmeleri için Ali Kalkancı, Fadime Şahin, Müslüm Gündüz olaylarını hatırlatmak isterim. Soruyorum bunlar din adamı mıdır? Mürşit midir? Tarikat şeyhi midir? Söyleyin nedir bunlar? Mit tarafından ajanlar değil miydi?

Bu din sömürgecilerinin ve istismarcılarının bu hâle gelmesine kimler, hangi ideoloji sahipleri sebep olmuştur? 

600 yıllık dinî ağırlıklı bir devleti yıkarak mektep, medrese, sıbyan okulları gibi kurumları, tekke ve zaviyelerin eksik taraflarını takviye ederek, daha modern ve günümüz şartlarına uyarlanması gerekirken, topyekûn kapatılması, millet ile dinin arasına engeller konulması, bunun temel nedenidir. 

Özellikle 30-40 yıl din eğitiminin yasaklanmasından işte bu din baronları doğmuştur. O yüzden bu haramî ve haydutlar kadar bu işi yasaklayanlar da sorumludur. Zira din olayı fitrî bir konudur. Yani insanın doğuştan itibaren dine ihtiyacı olduğu bir gerçektir. Su ve hava gibi bu yasaklanırsa insanlar başka yöne ve kaynaklara yönelirler, günümüzde yaşandığı gibi. 

Birtakım sözde müslüman geçinerek, zâlimlere yardım ve yataklık yapanların ibret alması için şu meşhur belgeyi yazıyorum.

1942’de Matbuat Umum Müdürlüğünce İstanbul gazetelerine gönderdiği tebliğde şöyle denilmektedir:

“Gazetelerinizin son günlerdeki neşriyatı arasında dinden bahisle yazı, mütalaa, imâ ve temsillere rastlanmıştır. Bundan sonra din mevzuu üzerinde gerek tarihî gerek temsili ve gerek mütalaa kabilinden yazılacak olan yazılardan tevakki edilmesi (sakınılması) ve başlanmış bu gibi tefrikaların en çok on gün zarfında nihayetlendirilmesi gerekmektedir. Aksi halde ilgili basınlar sürekli kapatılıp yazanlar cezaî müeyyideler uygulanacaktır. Çünkü biz ülke çapında ima ile olsa bile yeni bir fideliğin (dinî gençliğin) yetiştirilmesine taraftar değiliz.” (Türkiye Cumhuriyeti Başvekâleti, Matbuat Umum Müdürlüğü İç Matbuat Dairesi, 17 Mayıs 1942, Sayı: 658) (Vekil adına: Vedat Nedim TÖR) Ayrıntılar, Burhan Bozdağ’ın “İşte Zulmün Belgesi” isimli kitabında mevcuttur. 

Bu ülkede bir insanın ismi yazılmadığı, resmi basılmadığı için ünlü tarihçi İsmail Hami Danişment’in bugün üniversitelerde okunan 6 ciltlik İslâm Tarihi Kronolojisi isimli kitabı Ankara’nın göbeğinde yakılmıştır. Yazarın kızının ifadesine dayanarak Dursun Gürlek kitabında bu olayı anlatıyor. Ayrıca ülke insanının tarihini, kültürünü, inanç ve millî değerlerini öğrenmesi için tarihî arşivleri hurda kâğıt diyerek kilosu 5 kuruştan Bulgarlara satılmıştır. İnanmak ve bilmek istemeyenler tarihçi İbrahim Hakkı Konyalı’nın eserlerine baksınlar. Ayrıca şunu da eklemek isterim. Her türlü zorbalığa, yasağa rağmen hapis yatmayı, jandarma dayağını göze alarak bugünleri mirasyedilerin din baronu haline gelip din bezirgânlığı yapanların ilkleri, çok büyük hizmetlerde bulunup sayısız hafız ve ilim adamı yetiştirmişlerdir. 

Sonuç olarak yukarıdaki belgede geçen “Biz her ne şekilde olursa olsun ülkede yeniden bir dinî oluşumun, inançlı gençliğin yetişmesine asla taraftar değiliz, bunun ima ve işaretine dahi tahammülümüz yoktur.” Saygıdeğer okurlarımın bu cümleye dikkat etmelerini rica ediyorum. Türkiye’de inanç ve millî irade düşmanlığının hangi boyutlara geldiğini göstermektedir. Bugün birtakım müslümanların o zihniyetin artçılarına yardım ve yataklık yaparak kapılarında sıraya girmeleri nasıl bir zül ve gaflet olduğu anlaşılıyor.