Ya?murun Ardyndan
Enes Yaşar

  Sayı: 61 - Ekim / Aralık 2009

Tweetle

Şehrin sönen ışıklarına ayna tutar yağmur

Gök karanlık, yer çamur

Ve her an boşluğun içinde bir insan kaybolur

Şehrin öte yanıdır aslında orası

Karanlık, boşluk ve yokluk arası

Görmediğimiz bir ülke, bilmediğimiz bir diyar

Yaşamın en yaşanılamadığı bir bahar

Düşünmenin ve düşüncelerin eritildiği bir mezar

İçine çeker insanı azar azar

Güneşin sonu mudur burası ne! hep karanlık

Burda da şimşek çakar, gök gürler ama bir anlık

Toprağa düşer yağmur, sonrası hep bataklık

Sanarsın ki semadan inen hep dipsiz berraklık

Uçsuz bucaksız ve de bulanık bir belde

Yırtamıyor güneşin kapkara zırhını zihinlerde

Bak, kalıplara gizlenmiş balçığın zehri her yerde

Eksiklikse zamanın kuşattığı o maddeci erberde

Sular duruldukça görülüyor işte; gerçek hakikat

Hareketsiz, kesik, durgun suyun altında binbir haşerat

Gömülmüş yerin dibinde manalarla kat kat

Gün aymayan gözlerde hep bilinmeze itaat

Ayrılıklar âlemi burası renkler silik silik

Söken şafak hep karanlık fakat unutulmasın günler hep değişik

Bu gün çırpınışlar vardır çaresiz ve ezik

Lakin yarın bakmışsın ki arınmışlar şehri ayakta dimdik

....

Ve beklenilen gün geldi bugün fetih günü

Kuşattı en tepeden en dibe gerçekler zulümü

Sıyrıldı gök ve toprak kirin en derin yerinden

Refaha erdi, sular gelip geçtikçe gecenin üstünden

Toprağa değen yağmur artık berrak, farklı dünü bugünden

Mevsimler, fikirler, inanışlar tek, korkulmaz artık ölümden