Gelecek(siz) çocuk
Berna Pak

  Sayı: 123 -

Tweetle

Henüz yetiştirilmekte olan bir fidanken bir gün bakmışız ki, özü masumiyet olan tohumlar ekilmek üzere avuçlarımızın içine kondurulmuşlar. Amaçsızca koşturduğumuz sokaklarda, büyük endişeler içerisinde kovalar olmuşuz evlâtlarımızı. Anne babanın peşinden gidilen günlerden, evlâtların anne babalarını peşlerinden sürükledikleri günlere gelmişiz. Tatillerde okunulan kitapların yerini; bilgisayarların, komşu çocuğuyla kurulan dostlukların yerini; sanal arkadaşlıkların, dışarıdan bulunan üç beş taşla oynanan oyunun yerini; soğuk ekranlardaki şiddet oyunlarının aldığı zamanlarda nefes alır olmuşuz.  Ailede babanın evlâtlarına haram lokma yedirmeme bilincinden, sonra gelir seviyesini yükseltip biraz daha lüks arabaya binebilmek için ahiret hayatını kararttığı, annenin ise hayırlı bir evlât sahibi olmayı en büyük zenginlik saydığı inancından, evini kendisiyle hep kıyasladığı akrabalarının evine benzetme çabasındayken, gerçek hedeften uzaklaştığı zamanlarda nefes almaya başlamışız ne yazık ki.  Artık yamalı kıyafetler yok, ayakkabısı yırtık bir çocuk görmek neredeyse imkânsız hale geldi gibi, toplum içerisinde bunlara rastlamak olası değil, modern toplumun bizlere getirdiği kredi kartı; cebimizde paramız olsun olmasın, istediğimize ulaşabilmenin engellerini kaldırıyor ortadan. Peki onlara iyilik mi yapıyoruz? Sevmedikleri yemekleri yedirmeyerek, her istediklerini vererek, maddî sıkıntıyı onlara hiç yansıtmayarak, hiçbir şeyin bedelini ödetmeyerek, paylaşımı öğretmeyerek onlara nasıl bir gelecek hazırlıyoruz. 

İlk eğitim henüz anne karnında başlıyorken, 0-6 yaş arasındaki çocukların bazı olguları nasıl olur da aileden öğrendiği inkâr edilebilir. Meselâ; mutluluğun, hüznün, sevincin tanımını ve hangi yaşanmışlıktan sonra ruh halinin neye bürüneceğine karar vermeyi ailesinden öğrenir. Başkası için çabalamayı ve bundan haz duymayı, başına gelen olayları doğru yorumlayabilmeyi, kendisine karşı yapılan bir hata karşısında affedici olabilmeyi, acı dolu bir anıyı sindirebilmeyi, etrafındaki insanlara sorun ya da huzur saçabilmeyi de...

Henüz iki yaşına basmış olan kızımla çocukluğumun geçtiği sokakları, onun adımlarıyla yeniden keşfederken, bir aile belirdi karşıdan. Anne, baba ve iki çocuk vardı. Birbirleriyle öyle güzel şakalaşıyorlardı ki, ister istemez onların bu güzel halleri bizim de gülümsememize neden oldu. Kızım o ailenin yakınına kadar ilerledi, arabanın kapısını açan anne ayakları dışarıda kalacak şekilde, kızıma doğru dönük oturdu, kızım onlarla iletişim kurmaya çalışarak konuşmaya başladı, çocuklara ‘abi’ ‘abla’ diye seslendi. Başlarını onun olduğu tarafa doğru bile çevirmeden sanki orada konuşan biri yokmuş gibi davrandılar. Ben kanım donmuş şekilde olayı izlerken kızımı kendime doğru çekme çabasına girmiştim. Küçücük bir kız çocuğu iletişim kurmaya çalışıyordu ve karşılık alamıyordu. Bizleri böylesine umursamaz yapan neydi diye düşünmeye başladım ve ardından sadece kendi dünyasına çekilmekte olan çekirdek ailelere dönüştüğümüzü acı da olsa anlamış oldum. O aile bize şu mesajı vermişti; sadece biz varız, bizim acımız bizim sevincimiz var, kapımızın dışında kalan hiç kimse hiçbir şey bizim için bakışlarımızı çevirebileceğimiz kadar dahi kıymettar değil. 

Evet, çekirdek ailelere dönüştük ama iletişimi o çekirdek ailelerde bile sağlıklı kurabiliyor muyuz? Onlara verdiğimiz mesajlar, bizzat yaşayarak anlattığımız şeyler, onların hayrına oluyor mu acaba? Evlâtlarımızın hangi okulları kazanacaklarını, hangi meslek sahibi olacaklarına dair çok plânlar yapıyoruz da, peki nasıl daha ahlâklı, vicdanlı, edepli, dürüst olacaklarına dair plânlarımız ne durumda.

Ve unutulmamalıdır ki; Evlâtlarımıza kurarak birebir öğrettiğimiz, çekirdek ailelerin bir gün gelecek bizlerde dışında kalacağız, Allah izin verirse anneanne babaanne, dede olduğumuzda, sınırlarımızı çizdiğimiz herkesi kapı arkasında bıraktığımız çekirdek aileleri, onlar da kurduklarında, yüzlerimize kapıların kapatılması ihtimaline ne kadar hazırlıklıyız? Evlâtlarımız birer aynaysa, o ayna bir gün gelir en acı şekliyle yüzlerimize çevrilir.