Âşıkların kavuşması (Samanyolu Andromeda)
Osman Akçay

  Sayı: 127 -

Tweetle

Ak Cangız At koşuyor

Yelesini savurarak bak!

Yirmi beş bin asırlık yolun sonunda

Göz kırpmayan bir karanlıkta

Hasretin ucunda

Bir avuç sisle titrersin

Gözümün yetiştiği en uzak nur

Kirpiğimde asılı bir damla yaş gibi

Andromeda! Samanyolu’nun yetim kardeşi!

Gizli mahbubunun her spiral kolu

Bir kurtpençesi

Sana doğru uzanıyor

Çarpışmanız kıyamet değil

Bilakis sonsuz vuslatınız olacak

Dört milyar yıl sonra

Zaman en derin secdeye vardığında

Ülgen’in gümüş yayı kiriş gibi gerilecek

Yıldızlarınız yıldızlarınızla buluşacak

İkiniz tek yürek olacaksınız

Trilyon gök cisminden bir “hû” yükselecek

Kırmızı devlerin son nefesiyle

Kıyın kız, kızılkanadını açacak

Aşk tutuşacak

Evren bir an kamaşıp kör olacak

Sonra yeniden görecek en berrak hâliyle

İki sevgili kavuştuklarında

Beraber ölüp beraber dirilecekler

İki galaksinin kalbi

Tek bir nur halkasında düğümlenecek

Milkomeda doğacak

“Lâ ilâhe illallah” yazılacak evrene

Harf harf değil galaksi galaksi

Her galaksi bir tesbih tanesi

Her kara delik bir Sübhanallah

Her süpernova bir “Elhamdülillah” sedası

Andromeda!

Sen yaklaştıkça anlıyorum

Asıl birleşen galaksiler değil kalplerimizdir

O’na varmak için

O’nunla yanmak O’nunla dirilmek için