Bir roman önce hayalde kurulur
Remzi Kokargül

  Sayı: 130 - Ekim / Aralık 2026

Tweetle

Uzun bir aradan sonra yeniden Kardelen'in sayfalarında sizlerle buluşmanın sevincini yaşıyorum. Yazmaya ara verince insanın zihninde biriken düşünceler de çoğalıyor. Nereden başlamalı diye düşünürken, bu kez kalemin ucuna en son yayımlanan romanım Bir Yüzbaşının Kızı geldi. 

Bir roman yazmaya başlarken önce kendime şu soruyu sorarım: "İnsan, hiç gitmediği bir yeri yazabilir mi?" Benim cevabım daima "Evet." olmuştur. Çünkü roman, yaşanmış olayların aynası değil; hayal gücünün, araştırmanın ve insan ruhunu anlama çabasının ortak ürünüdür. 

Bir Yüzbaşının Kızı böyle doğdu.

Romanın hikâyesi Rusya'nın ormanlarından başlıyor; Kars'ın ve Erzurum'un karlı dağlarını aşarak Allahuekber Dağları'na, oradan Hakkâri'nin sarp coğrafyasına uzanıyor. Sonra birden yön değiştiriyor; Ege'nin mavi kıyılarında, sakin bir sahil kasabasında yeni bir hayata kapı aralıyor. 

Bu satırları okuyanlar belki de "Yazar buraları uzun uzun dolaşmıştır." diye düşünebilir. Oysa ne Rusya'ya gittim ne Hopa'yı, Şenkaya'yı, Hakkâri'yi gördüm. Ege kıyısındaki o kasaba da gerçekte yoktu. Romanın bütün mekânları, araştırmaların, okumaların ve hayal gücünün birleşmesiyle zihnimde yeniden kuruldu. 

Bir romancı için asıl mesele bir coğrafyayı görmek değil, o coğrafyanın ruhunu hissedebilmektir. Haritalar, fotoğraflar, tarih kitapları, belgeseller, tanıklıklar ve hatıralar yazara yol gösterir; fakat romanı asıl kuran, bütün bunların üzerine eklenen hayal gücüdür. 

Romanımın merkezinde Yüzbaşı Sinan ile kızı Gülay bulunuyor. Baba, meslek hayatı boyunca Anadolu'nun en zorlu bölgelerinde görev yapıyor; kız ise babasının yokluğunu büyüyerek öğreniyor. Biri vatan nöbetini tutarken diğeri özlemle büyüyor. Aslında roman, bir asker hikâyesinden çok, baba ile kız arasında yıllara yayılan sevginin ve hasretin hikâyesidir. 

Romanın önemli duraklarından biri de Hakkâri'nin Derecik bölgesidir. Burada anlatılanlar, yalnızca silâhların konuştuğu bir mücadele değildir. Fedakârlık, cesaret, arkadaşlık ve görev bilinci de romanın temel taşlarını oluşturur. Daha sonra hikâye Ege'nin huzurlu atmosferine açılır. Böylece okuyucu, Anadolu'nun sert yüzüyle yumuşak yüzünü aynı yolculuk içinde görür. 

Bu romanı yazmam iki yıldan fazla sürdü. Kimi zaman bir bölüm üzerinde günlerce düşündüm, kimi zaman tek bir cümle için saatler harcadım. Çünkü inanıyorum ki roman yazmak, olayları peş peşe sıralamak değil; okurun zihninde yaşayacak insanlar kurabilmektir. 

Kitabın adı, Rus edebiyatının büyük isimlerinden Aleksandr Puşkin'in Yüzbaşının Kızı adlı eserini hatırlatıyor olabilir. Ancak bu benzerlik yalnızca isimdedir. Benim romanım bütünüyle Anadolu'da geçen, Türk insanını, bu toprakların acılarını, umutlarını ve aile bağlarını anlatan özgün bir hikâyedir. 

Roman bittiğinde şunu bir kez daha anladım: Bir yazar bazen hiç gitmediği şehirleri anlatabilir; yeter ki insanı doğru anlatsın. Çünkü coğrafyalar değişse de özlem, sevgi, fedakârlık ve umut her yerde aynıdır. 

Bugün geriye dönüp baktığımda Bir Yüzbaşının Kızı benim için yalnızca yayımlanmış bir roman değil; hayal gücünün sabırla birleştiğinde neler kurabileceğinin de bir hatırasıdır. 

Belki de bütün romanlar önce hayalde yazılır; kalem sadece onları kâğıda indirir.