Do?an D?nya ve Biz
Necip Fazıl Kısakürek

  Sayı: 55 - Ocak / Mart 2007

Tweetle

Bir dünya doğuyor, yepyeni bir dünya. Kat kat sis arkasında, yarı belirsiz bir dünya...
Bu dünyayı hecelemekte en zayıf olanlar, -her yerin mahzun ve münzevî mütefekkirleri müstesna- kaba politika dizginlerine sarılmış, bu dünyayı güttüğünü sananlardır. Yani basit (aksiyon) seyisleri...

Türk milletini, yarına yekpare bir ruh, mefkûre ve nizam bütünü içinde çıkarmak için ilk zarurî teşhis, bugün kan ve ateş lâvları altında artık pelteleşmeye, donmaya yüz tutana yeni dünyanın birkaç ana çizgisini sökebilmek...

Batı çevresinde doğan bu dünyada, arayanlar, sâf halde ne kominizma ve sosyalizmayı yerinde bulacaklar; ne faşizma ve nazizmayı hortlamaya namzet görecekler; ne de liberalizma ve kapitalizmada bir temellilik kaydedebilecekler... Bu dünya bir "yeni"ye muhtaçtır.

Çoktandır kendi mekân çerçevesi içinde, maddecilikten ruhçuluğa, (beynelmilel)cilikten (millet)çiliğe, içtimaî toptancılıktan ferdî şahsiyetçiliğe, kemiyetçilikten keyfiyetçiliğe, mutlak devletçilikten, mahdut mülkiyetçiliğe dümen kırmış bulunan kominizma; şimdi, can havliyle ve bütün oyun ve ustalık dehasiyle atlattığı imtihanları ertesinde, dünyaya, kendi içine doğru bir yamacı ve muvazaacı, dışarıya doğru da bir türlü hizaya girmez ve ihtilât kabul etmez bir bozguncu ve yıkıcı gibi bakıyor.

Bedbaht faşizma ve nazizma, hiçbir zaman ve mekânda beşerî bir ideolocya haysiyetine ulaştırmadığı kaba ve nefsanî kuvvet psikolocyasının macerasını muhteşem bir (gangster) romanının üstüne çıkaramadan tüketmiş bulunuyor.

Liberalizma ise, kendisine zıt her şeklin kötü taraflarını tasfiye edip iyi taraflarını nefsine sindirmek, böylece kendi pörsük ve gevşek taraflarını besleyerek içtimaî mezhepler arası yeni bir terkip kurmak ve terkibini liberalizma ruhuna uydurmak yolunda çırpınıyor; fakat bir türlü yapamıyor.
Girift ifadeleri çözmeye çalışarak belirtelim ki, yeni dünyada, saf (doktrin)ler zaviyesinden komünizma dönek, nazizma müflis; demokrasya ise, yeni zaman ve mekânın fatihi olmak, kendinden olmak ve düşmanlarından aldığı derslerle nefsini gençleştirmek hamlesinin âcizi...
Komünizma, Batı münevverinin, bütün istismar ve sultalariyle Batı cemiyet düzenine karşı, intihardan farksız ihtilâli oldu. Faşizma, bu ihtilâl önünde, Batı münevverine, bütün istismar ve sultalariyle tezatsız ve zaafsız bir Batı muvazenesini perçinleme yolunda teşkilatlanma hamlesini verdi, liberalizma ve kapitalizma ise,biri kendisini soldan devirmeye, öbürü sağdan çelmelemeye savaşan bu iki zıt bünye dürtüşü arasında, birtakım mekân zaferlerine erdikten sonra, birini biraz döndürmüş, fakat kandıramamış, öbürünü vakitsiz yere sermiş olarak, doldurmakla mükellef olduğu fikir taştahtasının önüne geldi.

Demokrasylar dünyasının takma dişli hatipleri, hâlâ bu taştahta üzerine, "insan, cemiyet, millet kadrolarındaki tekevvün hakkına saygı mefkûresi"nden başka bir ibare yazamıyorlar. Kendi tefekkür tabakalarından gelen mahrem seslerse, aynı nizamın bütün zayıf ve yatalak taraflarını tasfiye etmesi ve asırlar boyunca eşya ve hâdiselere yeniden tahakküm iktidarını verecek bir gençliğe kavuşması için, ruhî bir eriş ve oluş zaruretinden dem vurmakta...

Dünya, "insan, cemiyet, millet kadrolarındaki serbest tekevvün hakkına saygı mefkûresi" gibi, "ne olursan ol; elverir ki, olduğun, istediğin olsun!" tesellisine değil, "mutlaka bir şey ol; elverir ki o şey doğru olsun!" itminânına muhtaçtır ve bütün ıstırap ve ihtilâç kaynağı işte bu itminansızlıktı.

Dünya bir iman ve nizam kaybetmiştir ve yeni zaman ve mekân şartları içinde bunlara muhtaçtır.

Neticede, mutlaka bir şey olmak isteyenler, korkunç bâtıllarını dağ gibi yükseltmekten ve düşmanlarına temizletmekten başka bir şey yapamamışlar; ne olmak lâzım geldiğine eremeyenler de, hep bu bâtılları fışkırtan bünye ihtilâline razı, mücerret ve başıboş bir hürriyet hakkın müdafaadan gayri bir şey bulamamışlardır.