YSYMSYZ BEBEK
Fatih Öncü

  Sayı: 67 - Temmuz / Eylül 2009

Tweetle

Anlatılmaz isimsiz bebeğin hikâyesi

Doğmuştu savaşın ilk gecesi

Zalim bir geceye açtı yüzünü

Görmedi bir kez babasının yüzünü

Doğum ve ölüm vardı anne yüreğinde

O minik bedene sarıldı kimsesizliğinde

Uğurlamışlardı babayı geçen yıl

O katliam ki ermedi akıl

Bir yıldır yokluk ve sefalet

Açlık mı, bir lokma yemeğe hasret

Bu gün buruk bir sevinç var

Savaşın ortasında kurulmuş Pazar

Bir şeyler mi alacak, hayır

Ne para var, ne de pazarda hayır

Yere düşse bir çürük meyve

Uzanır aç bedenlerin eli yüzlerce

Kucağında bebeği ile anne

Titriyor ciğerparesinin üstüne

Gün garipti, Pazar sessiz

Bir an etrafını gözetledi nefessiz

Hiç düşman namlusu yoktu

Bir gariplik var dedi, korktu

Önce duyuldu yırtıcı bir siren

Sonra serildi yere binlerce beden

Ya Rab ne acayip can pazarı

Bu hangi vicdansızların kârı

Sanki sura üflendi, koptu kıyamet

Canlar masum, nerde merhamet

Kaldırsa başını, bombalar yağıyor gökten

Kaçsa kurşunlar deliyor yürekten

Çığlık sesleri arşa yükseldi

Yollarda akan kandan seldi

Nasıl körleşmiş vicdanlar

Anlatılmaz böyle anlar

Zulüm çöktü yere sis sis

Tatmıştı ölümü her nefis

Sadece son nefeste birkaç inilti

Bir de ağlayan bebek sesi

Gözlerinde müthiş korkulu bakışlar

Ağlıyordu duyulmadı hıçkırışlar

Sürünerek annesinin yanına vardı

Nasıl tanıdı, ne kol ne bacak vardı

Göğsüne yaslandı, soğuktu

Emmek istedi ama süt yoktu

Koca kâinatta bir o canlıydı

O minik elleri kanlıydı

Açlıktan kıvrandıkça kesildi sesi

Anne anne diyordu her nefesi

Nasıl insanlıktır, bunlar bir parça et mi

Zulmün adı özgürlük, bu medeniyet mi

Böylece sabaha kadar kıvrandı

Allah'ım bu nasıl bir devrandı

Ağzı kıpırdadı vicdanlara son dilekçe

Melekler ağlıyordu o inledikçe

Açtı masum gözlerini bakışlar soluk

Anne diyordu ağzından çıkan son soluk

Nasıl körleşmiş vicdanlar

Anlatılmaz böyle anlar.