SEN ve KIYAMET
Fatih Öncü

  Sayı: 63 - Ocak / Mart 2009

Tweetle

Aşkına yaratıldı, mahlûka budur kıymet

Gönderildin hak katından âlemlere rahmet.

İnsanlar yüz yıllarca hep seni beklediler

Canlı cansız, yaratılanda vardı bu hasret.

Günahından bilmem ne kadar ağladı Âdem

Kabul olunmadı tevbesi, uzun bir müddet.

Bir vesîle aradı, sonra aklına geldi

Dilinde, cennetin kapısında yazan âyet…

Eller duâda, açıldı semânın kapısı

Kabul mü olurdu, adın anılmasa şâyet.

Her gelen nebî, seni müjdeledi dünyâya

Nice peygamberler, olmak istedi sana ümmet.

Kadınlar yakılır, kızlar canlı gömülürdü

Ey güzel, gelmeseydin biter miydi bu zulmet!

İlk emridir oku, yaradan yüce Rabbi'nin:

Ey Habibim, çağır insanları budur dâvet.'

İnsanlık yolunu kaybetmişti, yüce Hakk'ın

Dâvetine kulak verenler, buldu saâdet.

Ahu gözlerin nuru, ruhları aydınlattı

Âşıklarına seyr-i cemâlin, büyük devlet.

İsminle, şiirler gerçek mânâsını buldu

Geçmese adın, olur mısrâlara eziyet.

Dünyada ki ilk ve son sözün idi 'ümmeti'

Onlar için, Yaratan'dan diledin merhamet.

Gözlerinin tek yaşına, olsun canlar fedâ

Mahşerde, ah ümmetim diye ağlar Muhammet (sav).

Girse cehenneme, hepsini almak istersin…

Söyle var mıdır ki bize, senden büyük nîmet.

Bazen taşlandın, bazen hakârete uğradın

Katlandın işkencelere, etmedin şikâyet.

Hayvandan farkı olmazdı, belki daha âdi…

Ümmetin olmakla, insanlar buldu şahsiyet.

Her sabah Ravza'na, bâdı sabâlar uğrardı…

Sustu selâmlar, sonra sardı zamânı zillet.

Denizlerin üstüne at sürerdi mücâhit

Hadîsindir; kılıçların gölgesinde cennet.

Dînin temelidir dedin, Kur'ân ve sünnetin

Sarsılınca gönüller, yıkıldı medeniyet.

Gaflet sardı asrı, karanlık geceden beter

Önce unutuldun. Sonra terk edildi sünnet.

Fırkalara ayrıldı ümmetin, parça parça

Sünnetin terk edilince, başladı hezîmet.

Getirdiğin hükümler, bir bir kaldırılınca

Mâbedin kıblesi şaştı, kime bu ibâdet…

Sana tâbi olmayan helâkte buyurdu Hak

Diyalog arayışında, Kur'ân'a ihânet.

Ehli kitap hakkında, vahyetti sana Allah

İyilik istemezler, var kalplerinde nefret.

Uyardığın cezâ, geldi ümmetin başına…

Bitmez, Kudüs ve Bâğdat'ta uygulanan vahşet.

Kesilen bebeklerin sesi arşa çıkıyor,

Ümmetin sağır, yâ Resulallah, senden medet.

Dost edinmeyin denileni, dost edindiler

Sen olmasan, kim bilir çoktan çarpardı lânet.

Ne huyu, ne suyu hâşâ, benziyor İslâm'a

Senin nûrun kalkınca, maymuna döndü sûret.

Maymundan âdi, düştü esfel-i sâfiline

Heyhât, çırıl çıplak sergilenir oldu avret.

Bilmem, hangi yüzle gelecekler huzûruna

Gel ümmetinin imdâdına, bitsin bu rezalet.

Ey Nebi göster cemâlini! Kapında 'bende'n

Es'adi'ye kölen olmaktır, en büyük izzet.

Anıldığın zaman ayağa kalksın bedenler

Adını salâvatla yâd etsin, bütün millet.

Gönüllerde başka sevdâ, senin makâmında…

Artık unutuldunsa, bırak kopsun kıyâmet.