Kardelen'i DergiKapinda.com sitesinden satın alabilirsiniz.        Ali Erdal'ın yeni kitabı TÜRK KİMLİĞİ çıktı        Kardelen Twitter'da...        Kardelen 32 Yaşında!..       
    Yorum Ekle     4115 kez okundu.     1 yorum bırakıldı.     Yazara Mesaj

Ağlayınca insan
Yasin Aslan

  Sayı: 74 - Ekim / Aralık 2012

Üniversite ikinci sınıftayken izlemiştim ilk kez “Reis Bey” filmini. Necip Fazıl Kısakürek'in bir eserinden sahneye aktarılan bu filmdeki “Ağlayabilseydiniz anlayabilirdiniz!” mesajı çok etkilemişti beni. Belki de o zamana kadar ağlamanın önemini hiç düşünmemiştim... Evet, bazı şeyleri ağlayamayanların anlaması mümkün değildi. Her gün kahkahalarla yatıp kalkan ve tek başına kaldığında gözyaşı dökmeyen fertlerden oluşan bir toplum, bir süre sonra ne yazık ki gözyaşı dökmek zorunda kalabiliyordu...

Düşünmek, anlamak, konuşmak, susmak... Bütün bu duyguların hamur gibi yoğrulduktan sonra ateşte pişmesidir 'ağlamak'. Başka hiçbir duygu ağlamanın çıktığı zirvelere ulaşamaz. Zirvedekini aşağı indirmeye, kuytudakini ifşa etmeye mecali yetmese bile, en azından ağlayan kişiyi teskin etmeye ve onu umut verici mesut uzaklığa yaklaştırmaya çalışır.

“Benim bildiğimi bilseydiniz, az güler çok ağlardınız” diyen Fahri Kâinat Efendimizin (sav) çağırdığı pınarın adıdır “ağlamak”. 'Ölmeden önce ölünüz' tavsiyesine uymaktır. Sadece cenazelerin ardından dökülecek kadar basit olamaz gözyaşları. Umarsızca atılan kahkahaların peşine takılmış gidiyor insan yığınları.

Hayatın ritmine tempo tutmaktır ağlamak. Biraz kül, biraz duman eşlik ederler bu hüzün dolu ritme. Zaten gökyüzü ağlamazsa, yeryüzü nasıl gülebilir ki... Herkesin anlayacağı dilden bir şey söylemenin en iyi yoludur ağlamak. Esasen bunu en iyi küçük çocuklar bilir. Büyüklerine bir şey yaptırmak istediklerinde en sık başvurdukları yoldur bu ve çoğu zaman da işe yarar. Çoğunlukla masumiyetimizin, kimi zaman haklılığımızın, bazen de pişmanlık ve çaresizliğimizin kefile veya şahide gerek kalmadan en somut göstergesidir ağlamak. Bütün dillerde karşılığı aynıdır; tercümeye gerek duymaz. Bir tarafımızın hep çocuk kalabilmesidir ağlamak; bir başka deyişle hep insan kalmaktır...

Ağlamak çoğu zaman üzüntüyü, bazen de sevinci hatırlatır. Ama ağlamanın göremeyip farkında olamadığımız yönleri de vardır. Bunların en önemlisi de, hata ve günahlarımıza pişman olup Rabbimizden af dileme ve tövbe için dökülen gözyaşıdır. Ancak bu sayede içimizdeki en inatçı lekeler olan haset, kin, şehvet ve öfke gibi kötülükleri temizleyerek huzura kavuşabiliriz.

Kelimelerden umut kestiğimiz zaman ağlamaktan başka tutunacağımız bir dal kalmaz. Çünkü sözcüklerin de tıkanıp kaldığı, belli bir anlamın üzerine çıkamadığı anlar vardır. İşte böyle durumlarda devreye girer gözyaşı. Önce bizi istediğimiz yere götürme gücünü kendinde bulamayan kelimeleri ipe dizer gibi birbiri ardına dizeriz. Sonra da onların birbirine değerken çıkardıkları sesleri kendimiz için ağlamak biliriz. Hatta bazen ağlamayla gülmenin kısa devre yapıp birbirine karıştığına bile şahit oluruz. Yanaklardaki gamzeler bir yanıp bir sönerler dökülen gözyaşlarına alkış tutarcasına...

“Doğunca biz bize ağlarız, ölünce başkası bize ağlar.” diye bir söz okumuştum. Her ne kadar başkası için görünse de, insanoğlu aslında hayatı boyunca hep kendisi için ağlar. Geçmişteki hatalarına, yanlışlarına, pişmanlıklarına, günahlarına... Ağlamak için bazen bir mağazada duyduğu şarkının sözleri bile yeterlidir kimi zaman. Zira ağlamanın yeri, zamanı, yaşı, cinsiyeti yoktur. “Bilmek ağlatır, bilmemek aldatır.” derler. Çünkü ağlamak içinde bilmeyi de saklar. Bilmeyen, bir başka deyişle, tatmayan nasıl ağlasın ki!

Güçlü sesiyle milyonların gönlünde taht kuran Nilüfer, “Erkekler Ağlamaz” şarkısını söyledikten yıllar sonra şu itirafta bulunmuştu: "Evet, erkekler de ağlar". Bu sözü teyit edercesine bir devlet büyüğümüzün geçenlerde "Sulu gözlü değil, kuru gözlü olmaktan korkarım." dediğine de şahit olmuştum. Ağladığım zamanlarda nedense bunları düşünüyorum.

1990'lı yılların başında şu an hâlâ spor spikerliği yapan İlker Yasin, Galatasaray'ımızın Avrupa kupalarında bir İsviçre takımını 3-0'lık ilk maçın rövanşında 5-0 yendiği bir maçın gollerini anlatırken şöyle diyordu: “Ağlamak istiyorum!” Böyle bir milli gururu yansıtan en nadide duyguydu bence bu söz. Çünkü o an ağlıyordu o insan.

İstatistiklere göre insan yaşamı boyunca ortalama 95 litre, yani tam on kova gözyaşı döküyor. Ancak ne ağlamayı ölçebilen bir cihaz, ne de gözyaşını taşıyabilen bir kap icat edilemedi şu ana kadar. Nefes aldığımız kadar gözyaşı döküyoruz. O halde hayatın bedeli gözyaşında gizli olsa gerek. Şiirini kalabalıklardan saklayan şâirle, gizlice gözyaşını silen kırık kalpli yolcu aslında aynı yerden gelip aynı yere gidiyorlar. Biri gözyaşını içine, diğeri dışına akıtıyor. Zira şiir, şarkı, türkü, ağıt ve naat ağlamanın yüreklerdeki farklı yansımalarıdır. Gün doğarken, güneş batarken, yolcu yola düşerken içimizde mışıl mışıl uyuyan bir duygu ansızın uyanıyor ve boğazımızda düğümlenen bir acıyı çözüveriyor.

Gözyaşı insanın gönlünü ve aşırı yüklenmeleri temizleyen bir özelliğe sahiptir. Gözyaşı ile yumuşamayan kalpler bazen öyle katılaşır ki taştan bile daha katı hale gelebilirler. Çünkü öyle taşlar var ki içinden nehirler kaynıyor, öylesi var ki çatlıyor da bağrından sular fışkırıyor ve öylesi de var ki Allah (c.c) korkusundan yerlerde yuvarlanıyor. Sevinç ve keder gibi birbirine zıt uç duyguların yaşandığı anlarda beden belki de gayr-i ihtiyari olarak gözyaşı ile tepki verir. Kimi zaman ağlamak, insanın psikolojik yapısında bozulan dengeleri düzenleyici bir fonksiyon icra eder. Hakikat karşısında gözlerin yaşarması iman sahibi ve ince ruhlu insanların vasfıdır. Çünkü içimizde biriken kiri su değil; ancak gözyaşı temizler. Zaten gözlerimizde yaş yoksa, ruhumuzun da gökkuşağına sahip olmasını bekleyemeyiz değil mi? Bunun için ihtiyacımız olan tek şey, sevgi dolu bir yürek ve gücünü aşktan alan bir ruhtur. Demek ki ağlamak ayıp, sevmek kayıp değil...

Tımarhanede yatan bir delinin (!) sürekli günah işleme hastalığı ile ilgili veli bir zata tavsiye ettiği reçeteye bir göz atmaya ne dersiniz? “Tövbe kökü ile istiğfar yaprağını karıştır. Kalp havanında tevhîd tokmağı ile döv. İnsaf eleğinden geçir. Gözyaşıyla yoğur. Aşk fırınında pişir. Sabah-akşam bol miktarda ye. O zaman göreceksin ki bu hastalıktan eser kalmaz.” Bu güzel ilâcı öğrenen veli ona şöyle demiş: “Hey gidi dünya hey! Demek, seni de deli diye tımarhaneye yatırmışlar.”

Uzun lâfın kısası, insanoğlu ağlayınca “insan” olduğunu daha iyi anlıyor ve bir iç derinlik kazanıyor. Ötelerde ağlamaya mahkûm olmamak için, vakit varken tenhalarda tövbe ve gözyaşı ile hatalardan uzaklaşıp  hayatımızı  daha da güzelleştirmek dileğiyle...


Bu yazıya yorum ekleyin

Adınız
E-posta Adresiniz
Yorumunuz
 

CAPTCHA


Resimdeki rakamları bu alana yazınız


Eklenen Yorumlar


Ekleyen : Sepey    03.08.2016
Yorum : Ne güzel bir yazı olmuş ôyle.Her şeyi gerçekliğe kavuşturan.Bilgilendirici.Emeğinize sağlık.





 
Ağlayınca insan... - Sayı 74
AFFEDELYM KY affolunalym... - Sayı 61
Tüm Yazıları

ASKIDA ABONELİK: Siz de "askıda abonelik kampanyası"na destek olmak ister misiniz?

Gelecek sayının konusu (120):
Doğumunun 120. yılında Üstat Necip Fazıl Kısakürek...

Son Eklenen Yorumlardan
  Gönlü klabi temiz abim kalemine sağlık başarılarının devamını diliyorum sevgiler saygılar ... Serkan yakar

 Teşekkür ederim değerli gönüldaşım. İlgin bizi sevindiriyor Faruk......

 Kalemine yüreğine sağlık kadim arkadaşım.... Faruk Aktı

 Kalemine yüreğine sağlık kadim arkadaşım.... Faruk Aktı

 Konu ilân edildi mi sitemizde, yoksa unutuldu mu?... Gönüldaş


Kalem, İlahi Kelam’ın yazılmasına ve yayılmasına, yani insanın iki dünyasının da saadetle olmasına vasıta oluyor.
Kalem, insanın iki dünyasını da mahveden bâtıl fikirlerin yazılmasına ve yayılmasına alet edilebiliyor…
Kalemle kazığın şekil olarak birbirine benzemesini bir inceliğe işaret olarak göremez misiniz?
Kardelen: Sayı 3, Aralık 1993
Deniz kabarıyor
Gazze günlüğü
Soykırım, Antisemitizm ve Filistin Üçgen
Tas tarak
Sosyal medyanın gücü


Yavuz Sert - Bir tufanın ardından...
Yavuz Sert - Gazze biz ne öğretti...
Ali Erdal - Deniz kabarıyor
Kadir Bayrak - Vah benim halime!
Necip Fazıl Kısakürek - İç ve dış düşman – Y...
Bedran Yoldaş - Elinde taş küçük çoc...
Bedran Yoldaş - Zevâli yakındır zulm...
Ekrem Yılmaz - Kazandım vallahi!
Ekrem Yılmaz - Bitti kelimelerim
Ekrem Yılmaz - Mektup
Dergi Editörü - Üstün fikir
Site Editörü - Sosyal medyanın gücü
Necdet Uçak - Dünya malı
Necdet Uçak - Geldi geçti ömrüm be...
Kardelen Dergisi - Kardelenden haberler
M. Nihat Malkoç - Soykırım, Antisemiti...
M. Nihat Malkoç - Gazze günlüğü
Hızır İrfan Önder - Kasem olsun!
Zaimoğlu - Batı muradına erebil...
Mehmet Balcı - Köyüme gömün
Mehmet Balcı - Sevdam
Muhsin Hamdi Alkış - İsrail-SAMİRİ-oğulla...
İbrahim Şaşma - Kudüs Mektubu
Halis Arlıoğlu - Merhum Mehmet Akif i...
Murat Yaramaz - Hiç
İlkay Coşkun - Filistin
Zafer Nefer - Tas tarak
Özkan Aydoğan - Çocuk
İlknur Eskioğlu - Şehitlik oyunu
Yusuf Çelikler - Bu gidiş nereye?
Ayşe Yaz - Yağmur (Gazzenin çoc...
Bedir Acar - ‘İsrail bizi yenemez...
Hüma Sunguroğlu - Çınarın gölgesinde o...
Hüma Sunguroğlu - Zeytin dalları altın...
Abdullah Doğulu - Filistinde anne-çocu...
 
 
23 Mart 2005 tarihinden beri
 Ziyaretçi Sayısı Toplam : 12927251
 Bugün : 4605
 Tekil Ziyaretçi Sayısı Toplam : 599352
 Bugün : 68
 Tekil Ziyaretçi Sayısı (dün) Toplam : 70
 119. Sayıya Bırakılan Yorum Sayısı Toplam : 0
 Önceki Sayıya Bırakılan Yorum Sayısı Toplam : 6
Son Güncelleme: 21 Şubat 2024
Künye | Abonelik | İletişim